Ik was acht jaar oud toen ik mijn eerste camera kreeg. Al snel werd duidelijk dat niemand in mijn omgeving nog veilig was, ik legde namelijk alles en iedereen vast.

Jaren en meerdere camera's later vroeg een vriendin mij waarom ik die drang had om alles vast te leggen. Kon ik niet gewoon genieten van mijn omgeving zonder die camera ertussen? Die vraag zette me aan het denken. Ik besefte dat ik juist dóór die lens met meer aandacht, detail en rust naar de wereld kon kijken.

Waar mijn camera vroeger een veilige afstand bood, ontdekte ik naarmate ik ouder werd dat het juist een middel is om verbinding te maken met anderen.

Camerawerk is voor mij niet alleen analytisch, maar ook psychologisch. Ik vind het belangrijk dat mensen zich veilig en gezien voelen voor mijn camera. Juist die combinatie van het sociale en het technische maakt dit voor mij het mooiste vak dat er is.

Tijdens mijn filmopleiding aan de HKU ontdekte ik daarnaast mijn passie voor regie en scenario. Als maker voel ik de urgentie om mij in te zetten voor projecten die vrouwen(on)gelijkheid, genderdiversiteit en de normalisering van LHBTIQ+-identiteiten belichten. Ik ben ervan overtuigd dat representatie, zowel voor als achter de camera, essentieel is voor een inclusievere filmwereld, en ik zal mij daar altijd voor blijven inzetten.